Freud, “tekerlek ve elektriğin icadı kadar mühim” dediği psikanalizin kurucusuydu. Ama onun kendisini, hakkında yargıda bulanmaya yetkili gördüğü bir alan daha vardı: Din. O bu alanda da birinci alanı olan psikanalizi kullandı. Ondan hareketle XVII. asırdan itibaren başlayan ve XIX. asırda, kendisinin “çok etkilendiğim” dediği Darwin’le devam eden süreçte dine bir darbe de o vurdu. Batı’da felsefenin, biyolojinin, fiziğin temsil ettiği bilimle dine karşı kazanılan zaferin Freud’la birlikte artık psikoloji ayağı da başarılmıştı. Darwin’le gelişen süreçte insan eşrefi mahlukat da başarılmıştı. Darwin’le gelişen süreçte insan eşrefi mahlukat olmaktan çıkarılmış, dinlerin kendisine sağladığı imtiyazlı pozisyondan aşağıya çekilmişti. Freud’la ise kutsal kitapların “Tanrı insanı kendi imajında yarattı” şeklindeki öğretisi “insan Tanrı’yı kendi imajında yarattı”ya dönüşüyor ve Tanrı yaratıcı pozisyondan insan zihninin bir yarattığı derecesine düşürülüyordu.