bir buz parçası gecem gündüzümdolanı dolanı bir noktayım artıktaş bile taşa tozunu verirkensenden bir haber gelmiyor.ellerim,o eski bozkır söylencesi:bir sırdı; çaldı kapıyı gitti diyor.ayağ göçürdüntoprak kattıntaş bağladınkanatlarım o yüzden uçamıyor.bin rüyayı bir tek rüyada gördümyedi sabah içre dönsem deacı geçiyoracı geçiyoracı elbette geçiyoracı çekmiş olmak geçmiyor.”Kemal Varol’un şiiri, bütünüyle bireysel bir ses ile atavist bir yönsemenin birbirine sarmalanarak ve birbirini çelerek ilerleyişi. Kıvılcımlar çaktırarak…”Orhan Koçak