Kendini Tanımadan Ölmek Korkusu; içinde nefes alıp verdiğin dünyayla, konuştuğun dille, çocukluğunun geçtiği apartmanla, akıp giden zamanla, yanında yörende dolaşan insanlarla, kimi zaman ailenle arandaki uzaklıktan doğuyor. Zamanda sıkışanların muhiti Değirmen Mevsimi’ne vardığında, kendi çuvalını doldurduğunu unutup bir elmaya uzananı suçlayanlarla göz göze geldiğinde, gecenin sahibine yemin olsun ki emaneti ulaştıracağım, diye bağırdığında görüyorsun ki bu sensin, sen buradasın ve bu senin çığlığın. Ve okuduğun her satırla fark ediyorsun, bu anlatılan; sen benden ayrı değilsin diyenlerin, biz birbirimizi tanımayan bizleriz diyenlerin hikâyesi. Mahmut Coşkun’un öyküleri; karanlık gecelere ve apaydınlık sabahlara, bir ayin ya da gösteri olmayan yaşamlara dair. Dahası, başka ölümlere ağlamaktan kendi cenazesine yaş dökemeyen, başka mezarlara toprak atmaktan kendi cenazesine yetişemeyen insanlara ve onların tırnaklarındaki kuma dair.
Ismini görünce cok merak edip hemen almıştım fakat beklentimi karşılamadı. Doğrusu bu kadar iç karartıcı yazılara ihtiyaç var mi emin değilim, zaten yeterince karamsar bir dünyada yaşıyoruz çoğumuz. Psikolojik değerlendirmesi psikologlara ait elbette ama şahsen öyküleri okurken içimdeki o huzursuzluktan kurtulamadım. Belki de yazarın amacı budur bilemiyorum. Yine de daha ümitli yazı ve yazarları tercih ederim.
İsmini görünce çok etkilendiğim ve hemen okumaya karar verdiğim bir kitap. Mahmut Coşkun kaleminden daha fazla beklentim vardı sanırım. Biraz fazla dalgalanma mevcut gibi geldi bana. Genel olarak orta-üst demek mümkün. İç rahatlığı ile önermeye mani bazı kelime tercihleri olduğu fikrindeyim. Yine de okumasaydım diye düşündürmedi.
Yazar yine farklı kurgular ile şaşırtan güzel şeyler çıkarmış ortaya. Bitmesini istemeyeceğiniz, bittiğinde boğazınızda düğümler bırakıp yüzünüze okkalı bir yumruk yemiş gibi olacağınız öyküler var. Sizi avutacak değil silkeleyecek öyküler okumak isterseniz muhakkak okuyun, okutturun.
Kitap Yorumları - (4 Yorum)
Ismini görünce cok merak edip hemen almıştım fakat beklentimi karşılamadı. Doğrusu bu kadar iç karartıcı yazılara ihtiyaç var mi emin değilim, zaten yeterince karamsar bir dünyada yaşıyoruz çoğumuz. Psikolojik değerlendirmesi psikologlara ait elbette ama şahsen öyküleri okurken içimdeki o huzursuzluktan kurtulamadım. Belki de yazarın amacı budur bilemiyorum. Yine de daha ümitli yazı ve yazarları tercih ederim.
İsmini görünce çok etkilendiğim ve hemen okumaya karar verdiğim bir kitap. Mahmut Coşkun kaleminden daha fazla beklentim vardı sanırım. Biraz fazla dalgalanma mevcut gibi geldi bana. Genel olarak orta-üst demek mümkün. İç rahatlığı ile önermeye mani bazı kelime tercihleri olduğu fikrindeyim. Yine de okumasaydım diye düşündürmedi.
Yazar yine farklı kurgular ile şaşırtan güzel şeyler çıkarmış ortaya. Bitmesini istemeyeceğiniz, bittiğinde boğazınızda düğümler bırakıp yüzünüze okkalı bir yumruk yemiş gibi olacağınız öyküler var. Sizi avutacak değil silkeleyecek öyküler okumak isterseniz muhakkak okuyun, okutturun.
On altı güzel öykü. Severek okudum.