"Onun renkler konusunda nasıl olduğunu bilsen! Renklerden fiziksel bir haz aldığını söyleyebilirim..." "Bazı renkler karşısında titrediğini gördüm ben onun, tıpkı bir köpeğin kemik karşısında titremesi gibi: Bir kuyruğunu sallamadığı kalıyor, hatta onu da yapıyormuş gibi görünebilir insana! Bir keresinde elinde, üstünde boya lekeleri olan büyük bir tabaka kağıt vardı, yani boyanın fazlasını almıştı kağıda o kadar, anlıyor musun? İki büyük kırmızı ve bir de daha küçük pembe leke. Evet, bunlar öyle hoşuna gitti, öylesine heyecanlandırdı ki onu, bir arkadaşını bu iki metrekarelik beyaz kağıdı çerçeveletmeye zorladı, sadece bir köşesindeki bu üç renk izi için."Lautrec'in Son Pembesi, 1899 Şubat'ında Cüce'nin Montmartre'in dik yokuşundan aşağı inmesiyle başlıyor ve bir genelev, kızıl saçlı bir "Rat Mort Kızı", bir komiser, bir doktor, bir gazeteci, vs. çevresinde ağır ağır ve keyifle örülürken bizi bu efsanevi bohemin ve XIX. Yüzyıl sonu Paris'inin yüreğine götürüyor.
kesinl,kle kötü bir kitap değil ve hatta okumaya değer. Zamanınız hiç de boşa gitmemiş olur. Biraz Fransa tarihi biraz, Ressam Lautrec hakkında bilgi edinmiş olursunuz. Hatta sizi Lautrec’in resimlerini incelemeye dahi teşvik edebilir.
değişik bir kurgu, akıcı bir dil, merak uyandıran bir hikaye. beğenip beğenmemek okuyucuya kalmış elbet lakin sonunu getirmeden elden bırakılmayacak bir eser diye düşünüyorum.
Resim, renkler, sanat, edebiyat ve bohem yaşam… Tüm bunların harmanlanması ile oluşan, etkileyici bir roman. Yazarın diğer kitaplarını okumadım ama Lautrec’in Son Pembesi, adından hikayesine, herşeyiyle okunmaya değer bir kitap diye düşünüyorum.
Toulouse Kontu Lautrec, 1899 senesinin bir şubat sabahının keskin soğuğunda Monmartre’da dik bir yokuştan aşağı inmektedir, deliliğine ve ölümüne doğru; halüsinasyonları, o solgun kış renklerinin arasında üzerine üşüşen parlak renkli hayvanlardır. Lautrec’in son günlerinin hikâyesine daha sonra kızıl saçlı dansçı kız katılır -onu hep Rat Mort Kızı olarak görürüz romanda, ya da sadece kızıl saçlı kız diye, adı bir kez dile gelir, sonra unutulur halbuki boş ve ümitsiz bir görevin peşinden koşarken, hikâyeyi de alıp götüren, biz okuru da bu vesileyle Paris sokaklarında dolaştıran roman kahramanı da odur. Romanın adsız kahramanı. Görevi ise Lautrec’i akıl hastanesine düşmekten kurtarmaktır.
Kitap Yorumları - (4 Yorum)
kesinl,kle kötü bir kitap değil ve hatta okumaya değer. Zamanınız hiç de boşa gitmemiş olur. Biraz Fransa tarihi biraz, Ressam Lautrec hakkında bilgi edinmiş olursunuz. Hatta sizi Lautrec’in resimlerini incelemeye dahi teşvik edebilir.
değişik bir kurgu, akıcı bir dil, merak uyandıran bir hikaye. beğenip beğenmemek okuyucuya kalmış elbet lakin sonunu getirmeden elden bırakılmayacak bir eser diye düşünüyorum.
Resim, renkler, sanat, edebiyat ve bohem yaşam… Tüm bunların harmanlanması ile oluşan, etkileyici bir roman. Yazarın diğer kitaplarını okumadım ama Lautrec’in Son Pembesi, adından hikayesine, herşeyiyle okunmaya değer bir kitap diye düşünüyorum.
Toulouse Kontu Lautrec, 1899 senesinin bir şubat sabahının keskin soğuğunda Monmartre’da dik bir yokuştan aşağı inmektedir, deliliğine ve ölümüne doğru; halüsinasyonları, o solgun kış renklerinin arasında üzerine üşüşen parlak renkli hayvanlardır. Lautrec’in son günlerinin hikâyesine daha sonra kızıl saçlı dansçı kız katılır -onu hep Rat Mort Kızı olarak görürüz romanda, ya da sadece kızıl saçlı kız diye, adı bir kez dile gelir, sonra unutulur halbuki boş ve ümitsiz bir görevin peşinden koşarken, hikâyeyi de alıp götüren, biz okuru da bu vesileyle Paris sokaklarında dolaştıran roman kahramanı da odur. Romanın adsız kahramanı. Görevi ise Lautrec’i akıl hastanesine düşmekten kurtarmaktır.