“Mü’min kabrine konduğu zaman, kabir enine yetmiş,uzunluğuna da yetmiş zira’ açılır. Üzerine de reyhan kokularısaçılır. Üstüne ipek şal örtülür. Eğer Kur’an-ı Kerîm’den birbildiği varsa, nur olarak kendisine yeter. Eğer yoksa, kendisinegüneş gibi bir nur ihsan edilir. O, kabrinde bir gelin gibidir;uyur. Onu ancak ehli arasında, en sevgili olan uyandırır.Uykudan uyanır ama ona hiç doymamış gibi…Kâfire gelince… Kabir onu sıkar, kaburga kemiklerini birbirinegeçirir. Üzerine kalınlığı deve boynuna benzer yılanlar saldırır.Kemikleri üzerinde en ufak bir parça bile bırakmadan etiniyer bitirirler. Sonra kör, sağır ve dilsiz olan azap meleklerigelirler. Bunlar yanlarında bir de demir topuz getirirler vebununla kâfiri dövmeye başlarlar. Sağırdırlar, feryadıduymazlar ki, acısınlar. Kördürler, onun halini görmezler ki,merhamet duyguları kabarsın. Sonra onu, akşam sabah ateşeatarlar.