“Dahası var: Bir de, sezgi dediğimiz, altıncı his dediğimiz, aslında hepimizde olup da, kiminde köreltilmiş, kiminde demir pislikleriyle doldurulmuş “ötelere açılan” bir göz, bir güç, bir yol daha var. Bu gücün farkında olanlar, onu kullanmasını bilenler, fiziğin ötesinde bir takım sırların, dünyaların, alem içre alemlerin, akıllara durgunluk verecek bir ahengin, bestenin, aşkın, gerçeğin, güzelliğin, kısaca bütün kavramların, kelimelerin, maddenin, eşyanın, gerçek bildiğimiz her şeyin tek bir noktada odaklaştığı, şiirleştiği bir yerin varlığını sezebiliyorlar. İşte, seviye, bu sezgiyi, bu duyuşu, bu algıyı, bu şiiri yakalayabilmektir. Bu evrensel şiiri yakalayamamış, kendisinin mükemmel bir eser olduğunu sezememiş ve mükemmel bir eser olma çabasına girememiş birinin eser vermeye çalışması bana fazlaca esnaflık geliyor.”