O ses ki kimi zaman yanıktı. Hakk’ın kelimeleri o sesten huşuyla süzüldü, gönüllerin derinliklerine. Bir nice titredi çorak gönüller. Berekete kavuşup nurunda yeşerdiler.O ses ki kimi zaman latifti. Letafetle süzüldü. Süzülen o kelimelerde müminleri ferahlatan vaat vardı.O ses ki kimi zaman kılıç gibiydi: Keskindi. Coşkuyla çağladı alem-i küfre, tevhidi haykırdı üzerlerine. Tevhidi kuvvetlendirdi, bütün gayretiyle.O ses ki kimi zaman yumuşaktı. tatlıydı. Rahmetin enginliğini bu tatlılıkta anlattı.O ses ki sadırları açandı. Sineleri yakandı.O ses ki kalplere tesir edendi. Haşyetin ahenginde derinlere işleyendi.O ses ki kimi zaman pek dokunaklıydı. Peygamberlerin hayatlarını içli bir şekilde anlattı. Kimi zaman müjdeleyici, kimi zaman uyarıcı ayetlerle gönüllere aktı. Mevla bu harika sesi hibe etti. O da onunla her millete hitap etti.O billûri sesi Kur’an yoluna feda etti. O ses, Kur’an’ın sesi oldu. Tilavet bahrinden İslam sahrasına bir güneş gibi doğdu…