Cennet ve cehennem! Sonsuz beyaz ve ateşli kırmızı. İnsanın kendi kendine yarattığı en büyük korku. Cennet ve cehennem dokunamadığın bir duygudur. Cennet ve cehennem kişisel hesabıdır insanın. ‘Hangi şehir şaraba benzer? Paris! ‘ demiş Nazım Hikmet. Jules Renard ise ‘Paris’e iki harf koyun, ortaya çıkan paradis, yani cennet! ‘ demişti. (…) Herkesin bir Paris’i var. Cehennemi reddedip cenneti seçiyorum. İşte, bu benim Paris’im… -Levent Özçelik- Romans denilen şeyi Paris soslandırır. Karanlık suları, yalnız kalplere kapalıdır. İşte, bu kapalılık fotoğrafların arkasında kalan karanlıklar gibi cezbedici gelir, yokluktan var eden, şarkı ören kimilerimize. İşbu kitapta böyle bir Paris’te volta atacaksınız. Hangi şehirler ‘sizin’ olursa olsun, bu kitabın şehri, sizleri uzaklara ve bir o kadar da yakınlara sürükleyecek. -Pelin Batu- Şehirler ne der ki farklı olarak? Çoklu seçeneği, dikine dikine giden binaları, koşuşan insanlarıyla… İstanbul ne der, Londra ne der, Kahire ne der, Paris ne der? Ve hiç bilemediğim, en önemlisi; neden şehirlerin adları güzel, saatleri geç, duygusu aşk, yaşları orta, cinsiyetleri kadın? -Teoman-