Ne saklambaç oynuyordu kız çocugu, ne de pesindebirileri vardı kaçtıgı…Ama saklan diyordu içinde bir ses…Saklan …Içindeki yaralar iyilesinceye kadar, mücadele etmegücünü hissedinceye kadar, yeniden baslama isteginihissedinceye kadar saklan diyordu o ses…VEO ses ünlüyordu:Bir ben var benden içeri…Kisi her daim yarımdır, eksiktir, yaralıdır…Ne zaman ki; iç çocuguyla, iç yetiskiniyle tanısır, bilgekisisinin sesini duymayı basarır, onlarla uyumlu hale gelir,onların rehberliginden yararlanmayı ögrenir; O vakit tamolur, tamamlanır, iç dengesine kavusur, sifalanır.