“Yetişkinler çocuklara birer kişilik olarak anlayış gösterdikleri halde, onların kendi aralarında ve kendileri için ortaklaşa bir varlığa sahip olmalarına çoğu zaman karşı çıkıyorlar; bir gençlik topluluğunun yaratılmasını kolaylaştıracakları yerde, çeşitli yollardan buna karşı çıkıyorlar; örneğin disiplin, ceza, yarışma, öz-saygı ve çocuğu yetişkinler toplumuna uymaya zorlayan diğer yollar.” UNESCO’nun onbeşinci genel konferansına hazırlık raporu (1968)