ah benim kimselerin anlamadığıyalnızlığımkanıyor boyuna bıçak yarası içimdesayfasını kaybetmiş kelimeler gibisavuruyorum yürüdüğüm yollar sıra anıları kalbim kenarda unutulmuş çerçevesiz fotoğrafyılların pas tutmuş levhasıadı adreslerde kayıtsız bir hiçlikdönüp dolaşıp üzgün, ıslak kendimi topluyorumnehirlerin bittiği yerden onca zaman intiharları avutarak avunarakher gün mezarım başındayalanlar dikiyorum dudaklarıma