“Kim dayanabilir zamanın kırbacına? Zorbanın kahrına, gururunun çiğnenmesine, sevgisinin kepaze edilmesine, kanunların bu kadar yavaş, yüzsüzlüğün bu kadar çabuk yürümesine, kötülere kul olmasına iyi insanın? Bir bıçak saplayıp göğsüne kurtulmak varken kim ister bütün bunlara katlanmak? Ağır bir hayatın altında inleyip terlemek; ölümden sonraki bir şeyden korkmasa, o kimsenin gidip de dönmediği bilinmez dünya ürkütmese yüreğini… Bilmediğimiz belalara atılmaktansa çektiklerine razı etmese insanı. Bilinç böyle korkak ediyor hepimizi: Düşüncenin soluk ışığı bulandırıyor. Yürekten gelenin doğal rengini ve nice büyük, yiğitçe atılışları… Yollarını değiştirip bu yüzden bir iş, bir eylem olma gücünü yitiriyorlar.”