Yasalarımızda çağın gereklerine uygun değişiklikler yapılmasında geç kalınmış olması ve çok ağır işleyen yargı düzeni nedeniyle, hak aramanın önündeki en büyük engel olarak karşımıza “zamanaşımı” çıkmaktadır. Özellikle, Borçlar Yasası 60. maddesindeki bir yıllık zamanaşımı süresinin (Avrupa ülkelerinde insan haklarına ve hukukun üstünlüğüne yaraşır uzunlukta otuz yıla kadar artırılmasına karşın) bugüne kadar nasıl içe sindirilebildiği, değiştirilmesi yönünde niçin girişimlerde bulunulmadığı, hukukçuların bu konuda neden ilgisiz ve duyarsız kaldıkları anlaşılır gibi değildir.