Berduş, ‘evini sırtında taşıyan’ ve ‘düş kurma’yı hayatının müziği haline getirmiş kişidir. Bir başka yanıyla ‘kavuşma’ ‘ulaşma’ üzerine olandır berduş.Belki de ‘arayan’. Aşkını, özlemini, vefasını arayan. Daha iyiyi, güzeli ve doğruyu. Görünür hayatın altındaki görünmez başka hayatları. Katı gerçeklerin örttüğü masalları, efsaneleri. Belki şiirleri, şarkıları.Bıkıp yoruldukları kuralların, alışkanlıkların, tekdüzeliklerin örttüğü başıboşluğu, başıhoşluğu arayan mıdır yoksa berduş?Kendini an’ın rüzgarına bırakmıştır. “Nerede Şam, orda akşam”dır. Çünkü zaman onun için sorumluluklardan, kalıplardan, başkasının koyduğu kurallardan değil, an’dan ibarettir. Planlanmış zamanların bir hükmü olmadığı gibi, berduş için hesaplanmış kazançların, yarın düşüncesinin de önemi yoktur. Dünya malının, servetin ve şanın berduş için anlamı olamaz.O daima bir “hal” üzerindedir. Ve önemli olan an’larda değişen hal’lerde ‘berdevam’ olmak, yani zamanı uzatmaktır. İçini doldumaktır. Bu haller gönlün halleridir. Ve berduş gönlün hallerine göre yaşayandır.