Kasım aylarının sonlarına doğru, buzların eridiği sisli ve rutubetli bir günde Varsova treni son süratle Petrograd’a doğru yol alıyordu. Sis tabakası o derece yoğundu ki saat sabahın dokuzu olduğu halde etraf henüz iyice aydınlanmamıştı; vagonun pencerelerinden de demiryolunun sağ ve solunun on adım ilerisinde bir şey seçmek mümkün değildi. Yolcular arasında yabancı ülkelerden gelenler vardı; fakat üçüncü mevki kompartımanlar çok uzaklardan gelmeyen iş güç sahibi insanlarla hıncahınç doluydu. Hepsinde yorgun ve bitkin bir hali vardı. Uykusuz geçen bir geceden sonra gözkapakları ağırlaşmış gibiydi. Sis de onların uçuk renklerini büsbütün solgunlaştırıyordu.