Gerçeküstücülüğün temel metinlerinden biri, Paris’in arınmış ve çıplak bir sureti, Breton’un arayışındaki ışıltılı ve ezeli bir kavşak noktası. İşaretlerin, renklerin, meydanların, semaforların izinde yol alan, başkalaşan, bitip yeniden başlayan bir takip. Yaşam ve düş, insan ve evren arasındaki derin uyum ve varlığının gizini saçan bir ozan, bir gezgin, bir uyumsuz. Andre Breton, bu kez tüm yakarılara ses veren bir gürlükle haykırıyor: “Dilerim çılgınca sevilesiniz!”