Hayatta ben en çok babamı sevdim.Karaçalılar gibi yardanbitme bir çocukçarpı bacaklarıyla-ha düştü,ha düşecek-Nasıl koşarsa ardından bir devin,O çapkın babamı ben öyle sevdim.Bilmezdi ki oturduğumuz semti,Geldi mi de gidici-hep,hep acele işi!-Çağın en güzel gözlü maarif müfettişi.Atlastan bakardım nereye gitti,Öyle öyle ezber ettim gurbeti.Sevinçten uçardım hasta oldum mu,40’geçerse ateş,çağ’rırlar İstanbul ‘a ,Bir helalleşmek ister elbet,Diğ’mi oğluyla!Tifoyken başardım bu aşk oy’nunuOhh dedim, göğsüne gömdüm burnumu.En son teftişine çıkana değinKoştururken ardından o uçmakta olan devin,Daha başka tür aşklar,geniş sevdalar içinAçıldı nefesim ,fikrim,canevim.Hayatta ben en çok babamı sevdim.