“Damarlarımın bu denli gerildiğini, dişlerimin takırdayarak bu denli titrediğini hiç hatırlamıyorum. Alnımda çıbanlar sivriliyor. “İşte mahsulüm…” diyorum; eziyorum. Yığılmışım masaya. Kusmak mı? Al işte, kusuyorum Dostoyevski…! İşte kusuyorum Camus! İşte kusuyorum Sartre…! Ama ilk defa iğreniyorum sizden… Raflarda devriliyor kitaplar. Yaprak yaprak savruluyor odanın içinde; ortalığa saçılıyor.Uzunca zaman geçiyor aradan. Başımı masadan kaldırıyorum. Ilık bir rüzgar esiyor. Ellerim titreyerek masanın üzerindeki Kur’an-ı Kerim’e uzanıyor; kaldırıyorum. Rafların en üstüne yerleştiriyorum: “İşte tohum tarlaya ekilmiştir.” Aniden yağmur boşalıyor yüreğime.”Allah” demek ne güzel…”