“piçûkê bira me ez, gula civata, hebim çi ye nebim çidiçim wê xewna dûr a çîroka te lê ji bîr bûyebarê min piştek bîranîndimeşim li jor min dengê betonandikan û mixazeyên ku tengasiyê belav dikinli tenişta min siya hesinî ya aciziya şûmpêjna erdhejan tê ji gavên minez gihîştim qonaxa dawiyê lê nebûhebûn nehejiya û nehedimî mirinli kû deynim vî barîbavêjim kû van gunehanaciziya min hesinû ev hesinên ji mayîna dirêj bi gazin inditengijin, yê min jîbi demê re zingar digirin destên minzanim êdî bi kêrî gulê nayên destên min”