Arkadaşsız da yaşayabilir insan,sevgisiz, hatta parasız bile. İnsan Paris’tesadece keder ve ıstarıpla yaşayabilir, bunukeşfetmiştim. Acı bir perhiz gerçi, kimileri için eniyisi belki de. Her neyse, tükenmemiştim henüz.Felekatle cileveleşiyordum sadece. Başkalarınınhayatını dikizleyecek, ne kadar marazi olursa olsun,bir kitabın iki kapağının arasında olduğu süreceinsana tadına doyulmayacak kadar uzak ve meçhulgörünen aşkın ölü özüyle ilgilenecek zamanım vardı. Oodayı terk ederken dudaklarımda beliren alaycıgülümsemenin farkındaydım; kendi kendime,‘Henüz değil, Orfila Pansiyon!’ diyordum sanki.O günden bu yana her kaçığın Paris’te er yada geçkeşfettiği bir şeyi keşfettim; cehennem azabı çekecekolanlar kendilerine uygun cehennemiısmarlayamıyorlardı.”Henry Miller’ın başyapıtı!…